यो जीवन खोलामा सब बगिरहेछन्,
के होला पारि भनी खोजिरहेछन्।
म त आफ्नै दुःखको भार बोकिरहेछु,
खुशी के हो भनी भुलिरहेछु।
घरीघरी उज्यालोको किरण देखिन्छ टाढा,
तर नजिक पुग्दा फेरि हराउँछ त्यो बाटा।
आशाका साना दीपहरू निभ्दै जान्छन्,
मनभित्रका सपना गुम्सिएर बसिरहन्छन्।
अझै पनि एउटा विश्वास बाँकी छ,
यो अँध्यारोपछि उज्यालोको आभास बाँकी छ।
सायद भोलि फेरि नयाँ सुरुवात हुनेछ,
यो थाकेको मनमा फेरि आशा पलाउनेछ।
– सोनिया
सोनिया पाण्डे नेपाली भाषाकी कवि हुन्। उनका कविताहरूमा भावनात्मक संघर्ष, आन्तरिक द्वन्द्व र अँध्यारोबाट उम्रने सूक्ष्म आशाका विषयहरू प्रतिबिम्बित हुन्छन्। सरल तर भावपूर्ण बिम्बहरूमार्फत उनी व्यक्तिगत अनुभव र मानवीय संवेदनालाई शब्दमा उतार्छिन्।
You must be logged in to post a comment.